Monte Carlo Truman Show

Deze week reden mijn broer en ik de rally Amsterdam-Cotignac, met etappes naar München, Lugano, Genua en Monte Carlo. We waren de enige deelnemers, dus werden we laatste.

Mooie route, langs prachtige steden, al had ik vooraf niet al te hoge verwachtingen van Monaco. De laatste keer dat ik er was, in ’92, vergokte ik twee basisbeurzen. Berooid verliet ik de stad, boos op al die proleten voor wie mijn 1000 gulden een schijntje, een half uurtje in Jimmy’z, betekende. Ook 18 jaar later is de Ferrari-dichtheid ongeëvenaard. Porsches zijn boodschappenautootjes en in de haven weerspiegelen de boten, zij aan zij, de obsceniteit van hun baasjes.

Maar Monte Carlo is ook de plaats waar zelfs een openbare wc ruikt naar Lelietjes-van-Dalen, stukje zeep bij de wastafel – zonder een streng toeziende pleejuffrouw. Houten vloeren in de openbare liften, alles werkt, overal bloemen, geen graffiti, kauwgom of peuken. Er is een gevangenis, maar die verveelt zich (niet dat er geen criminelen zijn, maar het soort dat in Monaco komt, is er te groot voor).

In Singapore, ook zo’n stadstaatje, ging ik vorig jaar eens op een zondagavond naar een bioscoop op de bovenste verdieping van een shoppingmall. Na afloop van de film verlieten de bezoekers de inmiddels verlaten mall via de parterre, langs schappen met sjaaltjes, parfums en tasjes. Geen beveiliger te zien. Ik geloof niet dat zoiets in de Bijenkorf ook zou kunnen.

Monaco en Singapore doen denken aan The Truman Show, de film waarin een modeldorp in werkelijkheid een immens grote studio blijkt te zijn, decor voor een reality-soap waarin ene Truman Burbank (Jim Carrey) de hoofdrol speelt, maar dat zelf niet weet. Omringd door acteurs denkt hij, als enige, dat zijn leven echt is.

Modelsteden zijn ’t en net als het studiodorpje in The Truman Show zijn Singapore en Monte Carlo behangen met camera’s. Geen wonder, zeggen de criticasters, dat niemand steelt of vervuilt: grote broer houdt alles in de gaten en straft streng. Ik weet het niet. Misschien is het zo begonnen, dat mensen zich keurig gedragen uit angst. Maar wordt na verloop van tijd dit gedrag niet vanzelf een gewoonte? Zouden op den duur die camera’s weer weg kunnen? Ik hoop niet te klinken als het zoontje van Hans Wiegel, maar creëert het niet een veilige en vriendelijke samenleving?

Op een terras bereiden mijn grote broer en ik ons voor op de laatste etappe. De zon schijnt uitbundig, terwijl het 20 kilometer verder in Nice schijnt te regenen. Regelt de stadsregisseur dat, doet die de wolken verdwijnen met wat drukken op knoppen? Of is het toch gewoon de Grote Regisseur, die met die lange baard, die ons een mooie terrasmiddag gunt?

Advertisements

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

2 Reacties op “Monte Carlo Truman Show

  1. treffend omschreven die stadstaatjes als the Truman Show! Er was een tijd dat ik regelmatig te vinden was in Monaco en ik kreeg het er enorm op m’n heupen door die smetteloosheid! Het ziet er uit of de stad even als tijdelijk decor is neergezet, een omgeving waar nog niet ECHT geleefd is. Maar dat is gek want er wonen toch echt LEVENDE mensen, die LEVEN in Monaco. Waarom ziet het er dan zo onecht uit? Is er verschil tussen leven en ECHT leven? Zo ja wat zijn dan die verschillen? Enig idee? Kun je vast minstens zo treffend omschrijven!

    • markschalekamp

      Hi Anna, ik ben niet negatief over Monaco, al helemaal niet over Singapore. Met Truman Show bedoel ik inderdaad dat het een onechte wereld lijkt, in de zin dat het zo’n groot verschil is met de Randstad. Voor Monaco geldt denk ik dat er inderdaad niet zo heel veel mensen wonen, laat staan echte mensen. De appartementen zijn in veel gevallen brievenbussen met een douche, voldoende om fiscaal als huis te tellen.
      Maar Singapore is anders, vind ik. Men is daar vriendelijk, het is veilig, schoon, welvarend, de opleidingsniveau is ongekend hoog, de infrastructuur is buitengewoon efficiënt. En een Truman Show, omdat je je af kan vragen of ’t echt is, of mensen zich zo gedragen door alle camera’s, uit angst voor strenge straffen. Maar nee, is mijn stelling: het gedrag is inmiddels gewoonte. Een beetje zoals wel eens uit psychologische onderzoeken is gekomen, dat mensen in een schone straat rommel in een vuilnisbak gooien en in een straat die al smerig is, het gewoon op straat pleuren – begrijp je wat ik bedoel?
      Singapore is geen democratie, hoor je ook wel eens, dat zou ook slecht zijn (de chef zit er al 30 jaar, verkiezingen zijn een farce). Vind ik ook niet zo’n bezwaar. Het land wordt geleid als een bedrijf, de slimste jongetjes en meisjes mogen in het ‘stadsmanagement’ (en krijgen zeer goed betaald) en dat werkt blijkbaar. Nederland is wel een democratie, maar wordt ons land goed bestuurd?
      Dus, lang leve Singapore! Het enige dat me opviel en dat is misschien wat jou zo stoort, is de braafheid van Singapore. Braaf, zeker niet rebels en -misschien daardoor- ook nauwelijks creatief. Er is geen interessante tegendraadse culturele beweging, er is sowieso weinig aandacht voor kunst (met pijn en moeite vond ik 1 museum). Wat denk jij, zie jij een verband tussen de geringe aandacht voor cultuur en een zeer georganiseerde maatschappij?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s